ΕΝΟΤΗΤΑ 17: Ιωάννης Καποδίστριας

Καποδίστριας στη wikipedia

ΕΝΟΤΗΤΑ 17 Ο Ι. Καποδίστριας ως κυβερνήτης της Ελλάδας (1828-1831). Η ολοκλήρωση της ελληνικής επανάστασης (1829) from Kvarnalis75

                                                       Η ενότητα 17 στο σχολικό βιβλίο

Το γραφείο του Καποδίστρια

Το ψήφισμα της εκλογής του Καποδίστρια

Η δολοφονία του Καποδίστρια



ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ

ΕΝΟΤΗΤΑ 17

                                 Η διακυβέρνηση του ελληνικού κράτους

                                από τον Ιωάννη Καποδίστρια (1828-1831)

Η άφιξη του Καποδίστρια στην Ελλάδα

Ο Ι. Καποδίστριας εκλέχτηκε Κυβερνήτης της Ελλάδας από την Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας και ήρθε στο Ναύπλιο τον Ιανουάριο του 1828. Η  κατάσταση στην οποία βρισκόταν η χώρα ήταν τραγική:

·      Η χώρα ήταν ερειπωμένη και ο λαός εξαθλιωμένος.

·      Ληστές και πειρατές έλεγχαν μεγάλες περιοχές της χώρας.

·      Ο αιγυπτιακός στρατός κατείχε εδάφη της ΝΔ Πελοποννήσου και ο τουρκικός στρατός κατείχε εδάφη της Στερεάς Ελλάδας.

Οι ενέργειες του Καποδίστρια ως Κυβερνήτη της Ελλάδας:

Πολίτευμα και διοίκηση:

·      Συγκέντρωσε όλες σχεδόν τις εξουσίες στο πρόσωπό του.

·      Ανέστειλε την ισχύ του συντάγματος της Τροιζήνας.

·      Διόριζε ο ίδιος τους υπουργούς και τα μέλη του Πανελληνίου.

Ένοπλες δυνάμεις:

·      Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την οργάνωση τακτικού στρατού με διπλό σκοπό:

-          την εκκαθάριση της Στερεάς Ελλάδας από τον τουρκικό στρατό,

-          την αντιμετώπιση της ληστείας και της πειρατείας.

·      Στον τακτικό στρατό αξιοποιήθηκαν και ορισμένοι από τους αγωνιστές.

·      Δημιουργήθηκε ο Λόχος των Ευελπίδων, ένα είδος στρατιωτικής σχολής.

·      Έγιναν τα πρώτα βήματα για την οργάνωση τακτικού πολεμικού ναυτικού.

·      Καταπολεμήθηκε η πειρατεία, χάρη στη δράση του Μιαούλη.

Οικονομία:

·       Σχημάτισε ένα πρώτο κρατικό ταμείο.

·       Ίδρυσε Τράπεζα με τη βοήθεια του Εϋνάρδου και έκοψε νόμισμα, το Φοίνικα.

·       Εφάρμοσε αυστηρή λιτότητα στις κρατικές δαπάνες.

·       Επιχείρησε να εκσυγχρονίσει τη γεωργία με νέες καλλιέργειες και μεθόδους. 

Εκπαίδευση:

·      Το Ορφανοτροφείο της Αίγινας, στο οποίο λειτουργούσαν:

-          τρία αλληλοδιδακτικά σχολεία με τέσσερα χρόνια φοίτησης (δημοτικά),

-          τρία ελληνικά με τριετή φοίτηση (γυμνάσια),

-          αρκετά χειροτεχνία (επαγγελματικές σχολές),

-          το Πρότυπον Σχολείον (για τους δασκάλους των αλληλοδιδακτικών).

·      Το Κεντρικόν Σχολείον (για σπουδές σε πανεπιστήμια του εξωτερικού).

·      Το Πρότυπον Αγροκήπιον, γεωργική σχολή στην Τίρυνθα.

Ο Καποδίστριας  δεν προχώρησε άμεσα στην ίδρυση πανεπιστήμιου.

Η ολοκλήρωση της επανάστασης (1829):

·      Εκκρεμούσαν δύο σοβαρά ζητήματα:

-          ο βαθμός ανεξαρτησίας της χώρας,

-          ο καθορισμός των συνόρων της.

·      Η Ελλάδα αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητο κράτος με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου στις 3 Φεβρουαρίου 1830. 

·      Τα βόρεια σύνορα του κράτους ήταν η γραμμή Αμβρακικού – Παγασητικού.

Η αντιπολίτευση κατά του Καποδίστρια

·      Η πολιτική του Κυβερνήτη αποσκοπούσε στην συγκρότηση ενός ισχυρού συγκεντρωτικού κράτους κατά τα δυτικά πρότυπα. Αυτή η πολιτική, όμως, προκάλεσε πολλές αντιδράσεις σε:

-          πρόκριτους, πλοιοκτήτες και Φαναριώτες,

-          φιλελεύθερους διανοούμενους, όπως ο Κοραής,

-          Αγγλία και Γαλλία που υποκινούσαν αντικαποδιστριακές κινήσεις.

·       Στις αρχές του 1831 σημειώθηκαν εξεγέρσεις, με αποκορύφωμα την ανατίναξη στον Πόρο από τον Α. Μιαούλη των δύο μεγαλύτερων πολεμικών πλοίων.

·       Κέντρο της αντιπολίτευσης στάθηκε η Ύδρα, όπου η εφημερίδα Απόλλων προπαγάνδιζε τη δολοφονία του Κυβερνήτη.

·       Η ένταση κορυφώθηκε, όταν ο Καποδίστριας φυλάκισε τον πρόκριτο της Μάνης Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, θεωρώντας τον υπεύθυνο για αντικυβερνητικές ενέργειες.

·       Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 ο αδελφός και ο γιος του Πετρόμπεη Μαυριμιχάλη δολοφόνησαν τον Καποδίστρια.

Δεύτερη ανάρτηση (η πρώτη στις 12/12/2017)

ΕΝΟΤΗΤΑ 15. Αποικιοκρατία και αποικιακοί ανταγωνισμοί

Αποικιοκρατία και αποικιακοί ανταγωνισμοί from irinikel

ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ

Ιμπεριαλισμός και αποικιοκρατία

Ορισμοί:

·      Ιμπεριαλισμός = η πολιτική των ισχυρών κρατών με στόχο την εκμετάλλευση των αδύναμων και την απόκτηση περισσότερης δύναμης.

·      Αποικιοκρατία = η αναζήτηση και κατάκτηση από τα ισχυρά ευρωπαϊκά κράτη εδαφών εκτός Ευρώπης για εκμετάλλευση.

Κύρια αίτια της αποικιοκρατίας

·      Η ανάγκη των εκβιομηχανισμένων κρατών της Ευρώπης για εύρεση νέων αγορών για τα βιομηχανικά προϊόντα τους, πρώτων υλών, καυσίμων, νέων περιοχών για επένδυση των κεφαλαίων τους.

·      Η απόκτηση αποικιών, εμπορικών σταθμών και βάσεων και η ενίσχυση του  εθνικού γοήτρου.

Η κοινωνική βάση της αποικιοκρατίας

·      Η αστική τάξη.

·      Τα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα.

Πρωτοπόροι της αποικιοκρατίας

·      Οι εξερευνητές: αναζητούσαν γνώσεις και ανακάλυπταν συχνά νέες περιοχές.

·      Οι ιεραπόστολοι: διέδιδαν το χριστιανισμό.

·      Οι έμποροι: αναζητούσαν νέες αγορές.

Οι μέθοδοι αποικιοκρατικής πολιτικής

·      Η κατάκτηση εδαφών και η καθυπόταξη των κατοίκων τους.

·      Η οικονομική διείσδυση.

Η αποικιακή εξάπλωση

Αποικιοκρατικές δυνάμεις:

Μ. Βρετανία, Γαλλία, Βέλγιο, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, Ολλανδία, Γερμανία, Ρωσία.

Αποικιοκρατούμενες περιοχές:

Καναδάς, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Ασία, Αφρική.

Τα αποτελέσματα της αποικιοκρατίας

Για τις αποικίες:

·      Ο πλούτος τους λεηλατήθηκε.

·      Οι λαοί τους αντιμετωπίστηκαν ως κατώτεροι.

·      Οι πολιτισμοί τους υποτιμήθηκαν.

·      Οι αποικιοκράτες έφεραν στις αποικίες τα στοιχεία των πολιτισμών τους.

Για τα αποικιοκρατικά κράτη και τους λαούς τους:

·      Οδηγήθηκαν στην πολιτισμική αλαζονεία.

·      Οξύνθηκε ο μεταξύ τους ανταγωνισμός.

ΕΝΟΤΗΤΑ 13. Κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις της βιομηχανικής επανάστασης

13η Ενότητα. Κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες της βιομηχανικής επανάστασης. Εργατικό κίνημα και σοσιαλισμός το 19ο αι. from Kvarnalis75

Η ενότητα 13 στο σχολικό βιβλίο

ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ

Πληθυσμιακές μεταβολές

§  Εσωτερική μετανάστευση: με κατεύθυνση προς τις βιομηχανικές πόλεις.

§  Εξωτερική μετανάστευση: με κατεύθυνση προς ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία.

Κοινωνικοί μετασχηματισμοί

Οι αριστοκράτες:

·      Πανίσχυροι σε περιοχές, όπου οι κοινωνικές δομές δεν άλλαξαν. 

·  Κράτησαν διπλή στάση σε περιοχές, όπου επικράτησε η βιομηχανική επανάσταση: (α) στην Αγγλία άρχισαν να ασχολούνται με επιχειρήσεις καπιταλιστικού χαρακτήρα, (β) στη Γαλλία, αντίθετα, δεν έδειξαν ενδιαφέρον για νέου τύπου δραστηριότητες.

Οι αστοί:

Ήταν η κυρίαρχη πλέον τάξη και διακρινόταν:

·      σε μεγαλοαστούς: βιομήχανοι, μεγαλέμποροι, τραπεζίτες, 

·      σε μεσοαστούς: βιοτέχνες, ελεύθεροι επαγγελματίες,

·      σε μικροαστούς: δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι.

Οι αγρότες:

Ζούσαν κάτω από ασταθείς συνθήκες και πολλοί μετανάστευσαν.

Οι εργάτες:

Ζούσαν σε άθλιες συνθήκες, καθώς εργάζονταν 12 έως 16 ώρες καθημερινά, χωρίς ημέρα ανάπαυσης και έπαιρναν πολύ χαμηλούς μισθούς.

Σοσιαλιστικές θεωρίες

Ουτοπικός σοσιαλισμός:

Πρόβαλε μια εξιδανικευμένη μορφή κοινωνίας και εκφράστηκε από τους πρώτους σοσιαλιστές (Σαιν Σιμόν, Φουριέ, Όουεν, Μπλαν).

Μαρξισμός:

Πρόβαλε την άποψη ότι κύρια αιτία της κοινωνικής αδικίας ήταν το γεγονός ότι ολιγάριθμοι αστοί ήταν ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής και έθεσε ως στόχο τη δημιουργία μιας αταξικής κοινωνίας, όπου δεν θα υπήρχε εκμετάλλευση. Διαμορφώθηκε από τους Γερμανούς Καρλ Μαρξ και Φριντριχ Έγκελς, που το 1848 δημοσίευσαν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο.      

Η ανάπτυξη του συνδικαλισμού

·      Μετά το 1830 οι εργάτες άρχισαν να διεκδικούν οργανωμένα την ικανοποίηση των αιτημάτων τους, όπως ήταν η οκτάωρη εργασία.

·      Το 1838 η αγγλική Ένωση Εργατών δημοσίευσε τη Χάρτα του Λαού με  πολιτικά αιτήματα, όπως τη θέσπιση καθολικής ψηφοφορίας.

·      Την 1^η Μαϊου του 1886 μία εργατική απεργία στο Σικάγο των ΗΠΑ με αίτημα τη καθιέρωση της οκτάωρης εργασίας πνίγηκε στο αίμα - από το 1890 η Πρωτομαγιά γιορτάζεται ως παγκόσμια ημέρα εργατών.

·       Στα τέλη του 19^ου αι. το εργατικό κίνημα είχε σημειώσει κάποιες επιτυχίες:

Ø  μείωση των ωρών εργασίας σε δέκα,

Ø  δημιουργία ταμείων ασφάλισης,

Ø  υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας με τους εργοδότες.

Η πολιτική οργάνωση των εργατών

·      Το 1864 ιδρύθηκε η πρώτη Διεθνής Ένωση Εργατών (πρώτη Διεθνής)

·      To 1889 στο Παρίσι ιδρύθηκε η δεύτερη Διεθνής με τη συμμετοχή μόνο πολιτικών κομμάτων που δέχονταν το μαρξισμό.

·      Τα επόμενα χρόνια δημιουργήθηκαν σε διάφορες χώρες σοσιαλιστικά και εργατικά κόμματα με μετριοπαθή ή επαναστατικό χαρακτήρα.

Το κίνημα για τη χειραφέτηση της γυναίκας

Το 1903 η Αγγλίδα Πάνκχορστ ίδρυσε την Κοινωνική και Πολιτική Ένωση Γυναικών που μαχόταν για την παραχώρηση πολιτικών δικαιωμάτων στις γυναίκες.