ΕΝΟΤΗΤΑ 14 Οι ενοποιήσεις της Ιταλίας και της Γερμανίας. Νέα εθνικά κράτη στα Βαλκάνια

ΕΝΟΤΗΤΑ 14

Οι ενοποιήσεις της Ιταλίας και της Γερμανίας.

Νέα εθνικά κράτη στα Βαλκάνια

Η εθνική ιδέα κυριάρχησε στην Ευρώπη του 19ου αιώνα.

Η ενοποίηση της Ιταλίας (1861-1870)

Διαίρεση της Ιταλίας του 19ου αι.:                                              

·      Το βασίλειο της Σαρδηνίας στο βορρά                           -     Στο βασίλειο του                        

·      Τα παπικά κράτη στο κέντρο                                           -    Πεδεμοντίου και της

·      Το βασίλειο των Δύο Σικελιών στο νότο                         -    Σαρδηνίας βασίστηκε

·      Οι δημοκρατίες της Βενετίας και της Λομβαρδίας          -   η προσπάθεια

·      Τα δουκάτα της Τοσκάνης, της Πάρμας, της Μοδένας    -   ενοποίησης.

Οι πρωταγωνιστές:

·      Ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Β’.

·      Ο μετριοπαθής φιλελεύθερος πρωθυπουργός Καβούρ.

·      Ο πολιτικός Τζουζέπε Ματσίνι που ίδρυσε το κόμμα Νέα Ιταλία.

·      Ο Ιταλός επαναστάτης Τζουζέπε Γκαριμπάλντι, που κήρυξε την επανάσταση στη νότια Ιταλία και την ένωση των περιοχών αυτών με το Πεδεμόντιο.

Το 1861 σχηματίστηκε το ενιαίο βασίλειο της Ιταλίας, το οποίο μέχρι το 1870 έλαβε τη σημερινή του μορφή.

Η ενοποίηση της Γερμανίας (1871)

·      Το 1815 ιδρύθηκε η Γερμανική Συνομοσπονδία, μια χαλαρή ένωση.

·      Το 1834 ιδρύθηκε η γερμανική τελωνειακή ένωση, που ενοποίησε οικονομικά ένα μεγάλο τμήμα του γερμανικού χώρου.

·      Το 1862 ο Μπίσμαρκ έγινε καγκελάριος της Πρωσίας και έθεσε ως προτεραιότητα τη γερμανική ενοποίηση.

·      Το 1866 τα πρωσικά στρατεύματα σύντριψαν τα αυστριακά και ιδρύθηκε η Συνομοσπονδία της Γερμανίας του βορρά, όπου δέσποζε η Πρωσία.

·      Το 1870 ο Μπίσμαρκ, εκτιμώντας ότι ένας πόλεμος θα αναδείκνυε την εθνική ενότητα, προκάλεσε τη σύγκρουση με τη Γαλλία.

·      Στις αρχές του 1871 δημιουργείται ένα ενιαίο γερμανικό κράτος.

Τα νέα εθνικά κράτη στα Βαλκάνια:

Παράγοντες διαμόρφωσής τους:

·      Η οικονομική και πολιτισμική σύνδεση των Βαλκανίων με τη δυτική Ευρώπη.

·      Τα εσωτερικά προβλήματα της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

·      Οι ανταγωνισμοί των ευρωπαϊκών δυνάμεων στην περιοχή.

·      Οι αντικρουόμενες διεκδικήσεις των βαλκανικών λαών.

Οι Έλληνες:

·      Πρώτοι δημιούργησαν εθνικό κράτος στα Βαλκάνια τον 19ο αιώνα.

Οι Σέρβοι:

·      Εξεγέρθηκαν εναντίον του σουλτάνου με επικεφαλής τον Μίλος Ομπρένοβιτς και εξασφάλισαν περιορισμένη αυτονομία (1812-1815).

·      Η σερβική ανεξαρτησία αναγνωρίστηκε από το συνέδριο του Βερολίνου το 1878.

Οι Βούλγαροι:

·      Το 1870 πέτυχαν την αναγνώριση από την οθωμανική διοίκηση της αυτόνομης βουλγαρικής εκκλησίας, της Εξαρχίας, γεγονός που προκάλεσε ένταση στις ελληνοβουλγαρικές σχέσεις.

·      Μετά το ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878 η νικήτρια Ρωσία επιχείρησε να δημιουργήσει τη Μεγάλη Βουλγαρία (με τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, 1878). Οι αντιδράσεις, όμως της Αγγλίας και της Γερμανίας οδήγησαν στην ίδρυση ενός περιορισμένου και αυτόνομου βουλγαρικού κράτους με το συνέδριο του Βερολίνου το 1878.

Οι Ρουμάνοι:

·      Από τα μέσα του 19ου αιώνα αξίωναν την εθνική τους ανεξαρτησία, με πρωτεργάτη τον Αλέξανδρο Κούζα.

·      Ο Κάρολος Α΄ ανέτρεψε αργότερα τον Κούζα συμμάχησε με τη Ρωσία και κήρυξε την ανεξαρτησία της Ρουμανίας, την οποία αναγνώρισε το συνέδριο του Βερολίνου .

ΕΝΟΤΗΤΑ 11. Τα επαναστατικά κύματα του 1830 και του 1848 στην Ευρώπη

Ε Ν Ο Τ Η Τ Α 11 Τα επαναστατικά κύματα του 1830 και του 1848 στην Ευρώπη from Kvarnalis75

ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ

ΕΝΟΤΗΤΑ 11

                Τα επαναστατικά κύματα του 1830 και του 1848 στην Ευρώπη

Οι επαναστάσεις του 1830

Η επανάσταση στη Γαλλία:

Εκδηλώθηκε από τη μεγαλοαστική τάξη και τα λαϊκά στρώματα εναντίον του βασιλιά Καρόλου Ι’, αλλά τη λύση επέβαλαν οι φιλελεύθεροι αστοί, οι οποίοι ευνόησαν την άνοδο στο θρόνο ενός μετριοπαθούς βασιλιά, του Λουδοβίκου-Φιλίππου.

Η επανάσταση στο Βέλγιο:

Οδήγησε στην ίδρυση ανεξάρτητου βελγικού κράτους το 1830.

Η επανάσταση στην Πολωνία:

Είχε εθνικό χαρακτήρα με κύριο αίτημα την ανεξαρτησία από τη Ρωσία, αλλά απέτυχε, εξαιτίας α) της επέμβασης ισχυρών ρωσικών δυνάμεων και β) των διαφωνιών μεταξύ των επαναστατών.

Οι επαναστάσεις του 1848

Αίτια:

·      Οικονομικά - κοινωνικά: πτώση του βιοτικού επιπέδου των λαϊκών στρωμάτων.

·      Εθνικά: ανάδυση εθνικών ιδεών.

·      Πολιτικά: ενίσχυση των ανατρεπτικών δυνάμεων.

Η επανάσταση στη Γαλλία:

Οδήγησε αρχικά στο σχηματισμό δημοκρατικής κυβέρνησης, η οποία παραχώρησε πολιτικά δικαιώματα σε όλους τους άνδρες και πήρε μέτρα οικονομικής ανακούφισης των λαϊκών τάξεων, αλλά στη συνέχεια τα μέτρα αυτά αναιρέθηκαν.

Η επανάσταση στην Αυστρία:

Προκάλεσε αρχικά τη φυγή του αυταρχικού πρωθυπουργού Μέτερνιχ και του αυτοκράτορα Φερδινάνδου, αλλά στην εξέλιξή της καταπνίγηκε.

Η επανάσταση στην Ουγγαρία:

Οι επαναστάτες με επικεφαλής τον Κόσουτ κήρυξαν την ανεξαρτησία της Ουγγαρίας και σχημάτισαν κυβέρνηση, αλλά τελικά και αυτή η επανάσταση καταπνίγηκε.

Η επανάσταση στην Πρωσία:

Ανέδειξε δύο ρεύματα, εκ των οποίων το ένα υποστήριζε τη δημιουργία μιας Μεγάλης Γερμανίας με τη συμμετοχή και της Αυστρίας και το άλλο  μιας Μικρής Γερμανίας υπό την καθοδήγηση της Πρωσίας.

 Αποτίμηση των κινημάτων του 1848

Τα επαναστατικά κινήματα του 1848, που ονομάστηκαν η άνοιξη των λαών:

·      επηρέασαν σημαντικά το πολιτικό σκηνικό,

·      ευνόησαν τη μεγαλοαστική τάξη,

·      συνέβαλαν στην ανάδυση τα εθνικών αιτημάτων πολλών λαών.

·      μετατόπισαν το μέτωπο κοινωνικής αντιπαράθεσης από την αντιπαράθεση ευγενών - αστών στη σύγκρουση μεταξύ αστών και εργατών.

ΕΝΟΤΗΤΑ 15: Αποικιοκρατία και αποικιακοί ανταγωνισμοί

Αποικιοκρατία και αποικιακοί ανταγωνισμοί from Gabriella Aspraki

Η ενότητα 15 στο σχολικό βιβλίο

ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ

Αποικιοκρατία και αποικιακοί ανταγωνισμοί

Ιμπεριαλισμός και αποικιοκρατία

Ορισμοί:

·      Ιμπεριαλισμός = η πολιτική των ισχυρών κρατών με στόχο την εκμετάλλευση των αδύναμων και την απόκτηση περισσότερης δύναμης.

·      Αποικιοκρατία = η αναζήτηση και κατάκτηση από τα ισχυρά ευρωπαϊκά κράτη εδαφών εκτός Ευρώπης για εκμετάλλευση.

Κύρια αίτια της αποικιοκρατίας

·      Η ανάγκη των εκβιομηχανισμένων κρατών της Ευρώπης για εύρεση νέων αγορών για τα βιομηχανικά προϊόντα τους, πρώτων υλών, καυσίμων, νέων περιοχών για επένδυση των κεφαλαίων τους.

·      Η απόκτηση αποικιών, εμπορικών σταθμών και βάσεων και η ενίσχυση του  εθνικού γοήτρου.

Η κοινωνική βάση της αποικιοκρατίας

·      Η αστική τάξη.

·      Τα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα.

Πρωτοπόροι της αποικιοκρατίας

·      Οι εξερευνητές: αναζητούσαν γνώσεις και ανακάλυπταν συχνά νέες περιοχές.

·      Οι ιεραπόστολοι: διέδιδαν το χριστιανισμό.

·      Οι έμποροι: αναζητούσαν νέες αγορές.

Οι μέθοδοι αποικιοκρατικής πολιτικής

·      Η κατάκτηση εδαφών και η καθυπόταξη των κατοίκων τους.

·      Η οικονομική διείσδυση.

Η αποικιακή εξάπλωση

Αποικιοκρατικές δυνάμεις:

Μ. Βρετανία, Γαλλία, Βέλγιο, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, Ολλανδία, Γερμανία, Ρωσία.

Αποικιοκρατούμενες περιοχές:

Καναδάς, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Ασία, Αφρική.

Τα αποτελέσματα της αποικιοκρατίας

Για τις αποικίες:

·      Ο πλούτος τους λεηλατήθηκε.

·      Οι λαοί τους αντιμετωπίστηκαν ως κατώτεροι.

·      Οι πολιτισμοί τους υποτιμήθηκαν.

·      Οι αποικιοκράτες έφεραν στις αποικίες τα στοιχεία των πολιτισμών τους.

Για τα αποικιοκρατικά κράτη και τους λαούς τους:

·      Οδηγήθηκαν στην πολιτισμική αλαζονεία.

·      Οξύνθηκε ο μεταξύ τους ανταγωνισμός.

Πηγή σχεδιαγράμματος: https://e-didaskalia.blogspot.com/2012/08/15.html